Το ημερολόγιο ενός Πιτσουνιού 3 

21 Iουλίου

Σήμερα, έδωσα ένα σάλτο και κατάφερα να ανεβώ στην άκρη του κουτιού μου! Ήμουν πολύ χαρούμενο, όμως το Μεγάλο Τέρας δε φάνηκε να χάρηκε καθόλου, γιατί με κυνήγησε και τελικά με ξανάβαλε στο κουτί... Κάτι μου είπε στα τερατίστικα λες κι εγώ θα καταλάβαινα. (Δεν πρέπει να είναι και πολύ έξυπνο). Φάνηκε όμως προβληματισμένο. Κάτι έβαλε πάνω από το κουτί για να με εμποδίσει να ξαναβγώ, όμως μετά από λίγο που ξανάφυγε κατάφερα να ξαναβγω! Χα! Μόλις επέστρεψε με έβαλε μέσα σε ένα πράγμα που έμοιαζε με κλουβί και ξανάφυγε, πολύ στενοχωρήθηκα. Περιέργως,  όταν επέστρεψε με άφησε να ξαναβγώ. Τι ωραία! Να πω την αλήθεια δεν το περίμενα από μέρους του! Μπορούσα να πάω όπου ήθελα! Δεν πήγα όμως πουθενά, γιατί δεν ήξερα πού να πάω! Χώθηκα λίγο κάτω από ένα τραπεζάκι με καλώδια, δε βρήκα όμως τίποτα ενδιαφέρον και ξαναβγήκα. Τελικά, μετά από κάμποση ώρα βρήκα ένα πόστο που μου άρεσε και από εκείνη την ώρα δεν το έχω κουνήσει ρούπι! Από εδώ γράφω τώρα! Μ' αρέσει εδώ που έχω κουρνιάσει- βλέπω κι έξω από το παράθυρο... Και δε θα ξαναδοκιμάσω να βγω από το παράθυρο γιατί πριν που το δοκίμασα έφαγα τα μούτρα μου πάνω σε κάτι που δεν έβλεπα. 

Το Μεγάλο Τέρας ασχολείται με άλλα πράγματα, δε με ενοχλεί καθόλου. Μάλλον εδώ θα κοιμηθώ...

Το ημερολόγιο ενός Πιτσουνιού 2

20 Ιουνίου

Σήμερα στάθηκα στα πόδια μου! Το Μεγάλο Τέρας ήρθε το πρωί να με δει και μου έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα που καθόλου δε μοιάζουν με τα "γουτ- γουτ" που κάνουν η μαμά κι ο μπαμπάς. Μου έβαλε νερό και σποράκια κι έφυγε. Όλη την ημέρα δε φάνηκε. Βαριόμουν πολύ μόνο μου. Το βράδυ ήρθε και μου έδωσε νερό με κάτι που έμοιαζε λίγο με το ράμφος της μαμάς και με κράτησε με τα περίεργα άκρα του. Δεν ήταν άσχημα, αλλά ήμουν πολύ αγχωμένο, ακόμα δε μπορώ να ηρεμήσω. Και κυρίως δε μπορώ να καταλάβω, τι θέλει αυτό από μένα; Θα με φάει;