Το ημερολόγιο ενός Πιτσουνιού 2

20 Ιουνίου

Σήμερα στάθηκα στα πόδια μου! Το Μεγάλο Τέρας ήρθε το πρωί να με δει και μου έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα που καθόλου δε μοιάζουν με τα "γουτ- γουτ" που κάνουν η μαμά κι ο μπαμπάς. Μου έβαλε νερό και σποράκια κι έφυγε. Όλη την ημέρα δε φάνηκε. Βαριόμουν πολύ μόνο μου. Το βράδυ ήρθε και μου έδωσε νερό με κάτι που έμοιαζε λίγο με το ράμφος της μαμάς και με κράτησε με τα περίεργα άκρα του. Δεν ήταν άσχημα, αλλά ήμουν πολύ αγχωμένο, ακόμα δε μπορώ να ηρεμήσω. Και κυρίως δε μπορώ να καταλάβω, τι θέλει αυτό από μένα; Θα με φάει;